Błogosławieństwa i standardy Królestwa Bożego

Dzisiaj dochodzimy do jednego z bardzo ważnych fragmentów całego Nowego Testamentu, do początku tzw. kazania na górze, Konstytucji Królestwa Bożego. Rozdziały piąty, szósty i siódmy stanowią pewne wielkie nauczanie Jezusa o naturze Królestwa Bożego. Uwaga, to nie jest jedynie zbiór moralnych wskazówek. To będzie objawienie Bożego standardu, Bożego charakteru i Bożego sposobu życia. W rozdziale piątym, któremu się dzisiaj przyjrzymy, Jezus pokazuje, że prawdziwa duchowość nie polega na pozorach, nie chodzi o jakąś religijną fasadę, ale chodzi o serce przemienione przez Boga. Odczytajmy wspólnie Ewangelię Mateusza, rozdział piąty. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo Niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie, tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami. Wy jesteście solą dla ziemi, lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi. Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie. Nie sądźcie, że przyszedłem znieść prawo albo proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem powiadam wam, dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w prawie, aż się wszystko spełni. Ktokolwiek by więc zniósł jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w Królestwie Niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w Królestwie Niebieskim. Bo powiadam wam, jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do Królestwa Niebieskiego. Słyszeliście, że powiedziane przodkom, nie zabijaj. A kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A ja wam powiadam, każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu raka, podlega wysokiej radzie. A kto by mu rzekł bezbożniku, podlega karze piekła ognistego. Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przez ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj. Pogódź się ze swoim przeciwnikiem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze. By cię przeciwnik nie podał sędziemu, a sędzia dozorcy i aby nie wtrącono cię do więzienia. Zaprawdę powiadam ci, nie wyjdziesz stamtąd, aż zwrócisz ostatni grosz. Słyszeliście, że powiedziano nie cudzołóż. A ja wam powiadam, każdy kto porządliwie patrzy na kobietę, już się w swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa. Jeśli więc prawe twoje oko jest ci powodem do grzechu, wyłup je i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało być wrzucone do piekła. Jeśli prawa twoja ręka jest ci powodem do grzechu, odetnij ją i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało iść do piekła. Powiedziano też, jeśli ktoś chce oddalić swoją żonę, niech jej da list rozwodowy. A ja wam powiadam, każdy kto oddala swoją żonę, poza wypadkiem nierządu, naraża ją na cudzołóstwo. A kto by oddaloną wziął za żonę, dopuszcza się cudzołóstwa. Słyszeliście również, że powiedziano przodkom, nie będziesz fałszywie przysięgał, lecz dotrzymasz Panu swojej przysięgi. A ja wam powiadam, wcale nie przysięgajcie. Ani na niebo, bo jest stronę Bożym, ani na ziemię, bo jest podnóżkiem z Tubiego, ani na Jerozolimę, bo jest miastem wielkiego króla. Ani na swoją głowę nie przysięgaj, bo nie możesz nawet jednego włosa uczynić białym albo czarnym. Niech wasza mowa będzie tak, tak, nie, nie, a co nadto jest, od złego pochodzi. Słyszeliście, że powiedziano oko za oko i ząb za ząb. A ja wam powiadam, nie stawiajcie oporu złemu, lecz jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mój drugi. Temu, kto chce prawować się z tobą i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz. Zmusza cię kto, żeby iść z nim tysiąc kroków, iść dwa tysiące. Daj temu, kto cię prosi. I nie odwracaj się od tego, kto chce pożyczyć od ciebie. Słyszeliście, że powiedziano, będziesz miłował swego bliźniego, a nieprzyjaciela swego będziesz nienawidził. A ja wam powiadam, miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują. Tak będziecie synami ojca waszego, który jest w niebie, ponieważ on sprawia, że słońce jego wschodzi nad złymi, nad dobrymi i on zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych. Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie? Czyż i celnicy tego nie czynią? I jeśli pozdrawiacie tylko swych braci, cóż w szczególnego czynicie? Czyż i poganie tego nie czynią? Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest wasz Ojciec w niebie. Ewangelista Mateusz pisze, że Jezus widząc tłumy wyszedł na górę. Usiadł, a uczniowie przystąpili do Niego. I to ma ogromne znaczenie. W kulturze żydowskiej nauczyciel siadał, wtedy kiedy przemawiał autorytatywnie. Jezus nie jest tylko jednym z nauczycieli, nie jest jednym z wielu rabinów. On naucza jako ten, który ma absolutną władzę. Ta w ogóle historia przypomina górę, słynną górę, synaj, gdzie Mojżesz otrzymał prawo. Mateusz tutaj świadomie pokazuje Jezusa jako kogoś większego od Mojżesza. Mojżesz przyniósł tablicę z przykazaniami. Jezus przynosi objawienie tych przykazań, objawienie samego serca Boga. I wielu komentatorów zwraca uwagę, że Chrystus nie stoi obok dawnych proroków. On stoi ponad nimi. On nie mówi, tak mówi Pan, lecz mówi, ja Wam powiadam. To jest rewolucyjne, dlatego że nigdy wcześniej żaden prorok Starego Testamentu nie przemawiał w ten sposób. Pan Jezus rozpoczyna tu od słów błogosławieni. To greckie słowo oznacza człowieka, który jest uprzywilejowany przez Boga. Jest prawdziwie szczęśliwy. Jest spełniony. Nad tym człowiekiem jest Boża przychylność. I tu jest odwrócona cała logika świata. Świat mówi, że szczęśliwi są ludzie bogaci, wpływowi, niezależni. Ci, którzy wygrywają. A Pan Jezus mówi nie. Błogosławieni są ubodzy w duchu. Błogosławieni są cisi. Błogosławieni są miłosierni. Błogosławieni są czystego serca. Błogosławieni są ci, którzy cierpią prześladowanie. Rozpoczyna tutaj od stwierdzenia ubogich w duchu. Oczywiście tu nie chodzi o biedę. Zwłaszcza nie chodzi o biedę materialną. Chodzi o świadomość własnej duchowej nędzy człowieka bez Boga. Chodzi o to, by człowiek wiedział, że sam siebie nie zbawi. I to jest w ogóle początek nawrócenia. Dopóki człowiek się ma za samowystarczalnego, no to nie szuka Bożej łaski. Nie szuka. My często przeceniamy własny stan. I duchowo jest bardzo podobnie. Najbardziej zagrożony człowiek to ten, który nie wie, że upadł. Nie wie, że zaliczył glebę. I wydaje mu się, że stoi mocno. Nie jest ubogi duchowo. Ci, którzy się smucą. Oczywiście tu nie chodzi tylko o smutek życiowy. To ma być smutek z powodu grzechu, zła, oddalenia od Boga. Człowiek, którego sumienie żyje, to jest człowiek, który nie potrafi spokojnie mieszkać z grzechem. Pan Jezus mówi o cichych. I zobaczmy, cichość nie jest słabością. Cichość jest siłą poddaną Bogu. Człowiek cichy jest jak koń pod kontrolą miejsca. On ma moc, ale jest ukierunkowany. Pan Jezus mówi tutaj o łaknących sprawiedliwości. A więc o ludziach, którzy mają taki głód Boga, głód świętości. Głód tego, żeby świat został naprawiony. I człowiek zawsze czegoś łaknie. Jeśli nie sprawiedliwości, to uznania. Jeśli nie Boga, to sukcesu. Jeśli nie prawdy, to przyjemności. Po bogosławieństwach Pan Jezus mówi uczniom, że są solą ziemi i są światłem świata. W starożytności sól chroniła przed zepsuciem. Bo Kościół ma działać powstrzymująco wobec moralnego rozkładu społeczeństwa. Takie ma zadanie. Kiedy Kościół traci smak, kiedy chrześcijanie tracą smak, przestają być wyraziści. Chcą przypominać świat tak bardzo, że już niczym się od niego nie różnią. Światło. Światło też jest ciekawą rzeczą. Światło nie hałasuje. Światło nie wydaje dźwięku. Światło po prostu świeci. Ale jedna świeca w ciemnym pokoju zmienia wszystko. Chrześcijaństwo I wieków rozprzestrzeniało się nie dlatego, że miało władzę społeczną, polityczną, geopolityczną, ale dlatego, że ludzie widzieli inne życie u chrześcijan. Widzieli ich czystość. Widzieli ich troskę. Widzieli ich odwagę w cierpieniu. Widzieli ich przebaczenie w czasie prześladowań. Tertulian napisał kiedyś, że poganie mówili o chrześcijanach patrzcie jak oni miłują. To było światło. Pan Jezus dalej mówi, że nie przyszedł znieść prawa przyszedł je wypełnić. To jest klucz do zrozumienia całej Biblii. Stary Testament nie jest porzuconą częścią historii. Nie jest czymś nieważnym. Jest drogą prowadzącą do Chrystusa. Ofiary wskazywały na Jego krzyż. Kapłaństwo wskazało na Jego pośrednictwo. Świątynia wskazywała na Jego obecność. Baranek paschalny wskazywał na Niego samego. Bez Jezusa Biblia staje się zbiorem fragmentów, ale w Jezusie staje się spójną historią zbawienia człowieka. Później Pan Jezus wypowiada sześć wielkich kontrastów. Słyszeliście, że powiedziano, a Ja Wam powiadam. Najpierw pokazuje gniew i morderstwo. Pokazuje, że morderstwo zaczyna się wcześniej w pogardzie, w nienawiści, w dehumanizacji drugiego człowieka. Każda wielka przemoc w historii świata zaczynała się od odebrania ludziom godności, zwłaszcza w języku. Pożądanie i cudzołóstwo. Jezus dotyka serca. Człowiek może zewnętrznie wyglądać moralnie, a wewnętrznie żyć światem fantazji, pożądania i jakiegoś brudnego stylu. I niestety współczesna kultura bardzo tym handluje. Bardzo handluje pożądaniem. I Jezus mówi do Ciebie i do mnie dzisiaj strzeż serca, bo serce prowadzi całe Twoje ciało. Później Pan Jezus odnosi się do słowa i prawdy. Niech Wasza mowa będzie tak, tak, nie, nie. Czemu? No bo ludzie bardzo często manipulują językiem. Boją się jasności. Chowają się za jakimiś półprawdami. Chrześcijanin ma być człowiekiem prostolinijnym. W czasach chaosu informacyjnego prawdomówność jest ogromnym świadectwem. No i najbardziej radykalna nauka Jezusa. Miłość nieprzyjaciół. Naturalnie jest kochać tych, którzy kochają nas. Naturalnie jest oddawać dobrym tym, którzy są dobrzy dla nas. Ale Pan Jezus mówi, żeby modlić się za nieprzyjaciół. To oczywiście przekracza naturę człowieka. To przekracza moją naturę, Twoją naturę. Dlatego chrześcijaństwo nie jest projektem samodoskonalenia. Nikt się nie potrafi tak udoskonalić. Chrześcijaństwo jest mową o cudzie nowego narodzenia. Tylko Duch Święty może dać serce zdolne przebaczyć i zdolne do modlitwy za nieprzyjaciół. Tylko Duch Święty to potrafi zrobić. I w historii Kościoła bardzo to widać. Męczennicy modlili się za prześladowców. Misjonarze wracali do ludów, które ich skrzywdziły. Ludzie zdradzeni przebaczali w imię Jezusa Chrystusa. Świat rozumie zemstę, ale Kościół rozumie łaskę. Tylko dzięki Duchowi Świętemu. No i końcówka. Pan Jezus mówi coś, co przeraża wielu ludzi. Bądźcie doskonali. Tylko, że doskonałość tutaj oznacza dojrzałość. Oznacza pełnię. Oznacza integralność. Chodzi o to, żeby moje serce i Twoje serce było całkowicie skierowane ku Bogu. Pan Jezus pokazuje standard Ojca, żebyśmy przestali ufać sobie i przyszli do Jego łaski. Kazanie na górze nie zostało dane po to, żeby człowiek powiedział super, świetnie, dam radę. Nie. To jest taki standard pokazany po to, żeby człowiek w końcu powiedział Panie, potrzebuję Cię, bo bez Ciebie nigdy nie będę taki. Potrzebuję Cię. Potrzebuję Twojej łaski. Potrzebuję narodzić się na nowo. I zadajmy sobie dzisiaj to pytanie. Czy jestem ubogi w duchu? Czy też jestem dumny? Czy jestem światłem? Czy też ukrywam swoją wiarę? Czy walczę ze swoim grzechem w sercu? Czy tylko pilnuję pozorów? Czy mówię prawdę? Czy przebaczam? Czy ja naprawdę chcę być upodobny do Ojca? Religia, taka zewnętrzna, jest bardzo łatwa. Można wyglądać dobrze. Można zapanować nad językiem, mieć odpowiedni język, odpowiednie gesty, odpowiedni wizerunek. Ale Chrystus patrzy znacznie głębiej. Znacznie głębiej. Mateusz 5 rozdział stawia bardzo wysokie wymagania. Ale w tle jest Ewangelia. Ten, który mówi te słowa, sam wypełnił wszystko to doskonale. Bo Jezus był ubogi w duchu. Jezus był czystego serca. Jezus kochał nieprzyjaciół. Jezus mówił zawsze prawdę. Jezus był doskonały. A potem poszedł na krzyż. Za ludzi niedoskonałych. Za mnie i za ciebie. To znaczy, że kiedy ja upadam, to nie mam uciec od kazania na górze. Mam uciec do Tego, który je wygłosił, który je wypełnił. Bardzo wam dziękuję za to, że byliście ze mną w kolejnym odcinku tego podcastu w Łom Ewangelii. Myślę, że dzisiaj zobaczyliśmy, że Królestwo Boże zaczyna się nie od polityki, nie od systemów, nie od zewnętrznych form, ale od serca poddanego Chrystusowi. Serca, które odkrywa, że bez Chrystusa nie jest w stanie dobrze żyć. Niech Duch Święty czyni nas takimi ludźmi błogosławieństw. Ludźmi pokornymi, czystymi, miłosiernymi, odważnymi i pełnymi światła. Do usłyszenia w kolejnym odcinku. Jeśli możesz, zostaw jakiś komentarz. Udostępnij to nagranie komuś. Zasubskrybuj kanał. Wspaniałości z nieba, niech dobry Bóg ci błogosławi, byś był błogosławieństwem dla drugiego człowieka.