Rodzina i Kościół w obliczu kultury ciemności
Dzieci potrzebują nie tylko edukacji, ale przede wszystkim kierunku i fundamentu. Sprawdź, jak możemy je wspierać w trudnych czasach.
Dzisiaj mój syn brał udział w zawodach – w sztafecie na 1000 metrów.
Patrzyłem na młodych ludzi, ich energię, zaangażowanie, wysiłek i radość rywalizacji. I jednocześnie trudno było nie myśleć o tym, że w tym samym czasie wielu rodziców w całej Polsce przeżywa niepokój związany z informacjami o atakach i groźbach w szkołach.
To zderzenie bardzo porusza serce. Z jednej strony widzimy młodość, która powinna rozwijać się bezpiecznie, dojrzewać, budować relacje, uczyć się odpowiedzialności i zdrowej rywalizacji. Z drugiej strony coraz częściej widzimy chaos, agresję, zagubienie i ciemność, która wdziera się w życie młodego pokolenia.
Nie wolno nam udawać, że to są tylko „pojedyncze incydenty” bez głębszego tła. Od lat obserwujemy laicyzację społeczeństwa, osłabienie rodziny, rozpad autorytetów i wypychanie Boga z przestrzeni publicznej i prywatnej. Musimy zrozumieć, gdy człowiek usuwa ze swojego życia prawdę, dobro i świętość, to powstała pustka nie pozostaje pusta. Bardzo szybko wypełniają ją inne treści: przemoc, nihilizm, demoralizacja, duchowy chaos, a czasem także fascynacja tym, co mroczne i okultystyczne.
Nie mówię tego po to, by kogokolwiek straszyć. Mówię to jako pastor i jako ojciec – z troską, ale też z przestrogą.
Dzieci i młodzież nie wychowują się same. Jeśli rodzina nie będzie miejscem rozmowy, miłości, granic i obecności, ktoś inny zajmie to miejsce. Jeśli Kościół nie będzie głosem prawdy, modlitwy i duchowego rozeznania, młodzi będą formowani przez kulturę, która coraz częściej bawi się złem, normalizuje ciemność i oswaja serca z tym, co jeszcze niedawno budziło sprzeciw.
Dlatego potrzebujemy dzisiaj czegoś więcej niż doraźnych komentarzy i medialnego oburzenia. Potrzebujemy odnowy odpowiedzialności. Potrzebujemy rodzin, które naprawdę są razem, a nie tylko mieszkają pod jednym dachem. Potrzebujemy ojców i matek, którzy interesują się tym, co ich dzieci oglądają, czym żyją, czego słuchają i w jakim świecie wewnętrznym się poruszają. Potrzebujemy Kościoła, który nie będzie milczał, gdy kultura zła przenika do codzienności pod pozorem rozrywki, wolności i nowoczesności.
Potrzebujemy też modlitwy – prawdziwej, pokornej, wytrwałej modlitwy o nasze dzieci, szkoły, nauczycieli i całe społeczeństwo.
Nie wystarczy powiedzieć: „takie czasy”. Trzeba zapytać: co my z tym zrobimy? Czy będziemy tylko obserwować, jak kolejne pokolenie wychowuje się bez zakorzenienia, bez prawdy, bez moralnego kompasu i bez świadomości duchowych zagrożeń?
Czy może wrócimy do rzeczy podstawowych: do obecności, do rozmowy, do granic, do wartości, do wspólnoty, do Ewangelii?
Dzisiejszy obraz mojego syna biegnącego w sztafecie przypomniał mi coś bardzo prostego: dzieci nie potrzebują tylko edukacji i aktywności. Potrzebują kierunku. Potrzebują fundamentu. Potrzebują dorosłych, którzy nie oddadzą ich serc i umysłów byle jakiej kulturze.
Dbajmy o nasze dzieci. Módlmy się o nie. Rozmawiajmy z nimi. Chrońmy je nie tylko fizycznie, ale też moralnie i duchowo. Jeżeli zaniedbamy ten obowiązek, skutki będą dużo głębsze niż tylko kryzys wychowawczy. Będziemy patrzeć, jak kultura ciemności zbiera owoc tam, gdzie zabrakło światła.
Panie, chroń nasze dzieci, nasze szkoły i nasze rodziny. Daj nam odwagę, byśmy nie byli bierni, kiedy trzeba stać na straży dobra.

Autor
Pastor Bartłomiej Szymon Kurylas
Nauczyciel Słowa Bożego · założyciel Wspaniałości z Nieba
„Niech dobry Bóg błogosławi Ci obficie, byś był błogosławieństwem dla drugiego człowieka."