Jakby wiedza, która miała dawać życie, zaczęła nas od siebie oddzielać.

Jezus powiedział do faryzeuszy: „Błądzicie, nie znając Pism ani mocy Bożej”. Zwróć uwagę na oba elementy. Błądzimy, gdy nie znamy Pism, ale błądzimy też, gdy nie znamy mocy Bożej.

Możesz znać słowa, a nie znać serca Boga. Możesz znać doktrynę, a nie znać człowieka. Możesz mieć rację na papierze i jednocześnie zgubić człowieka, dla którego ta prawda miała być ratunkiem.

Doktryna i jej rola

Doktryna jest potrzebna. Jest jak szkielet, który trzyma ciało w całości, jednak jeśli zaczynamy traktować ją jak cel sam w sobie, to staje się zimna i krucha. Prawda została nam dana, żeby prowadzić ludzi do Boga, a nie po to, żeby ludzie zginali kark przed naszą wiedzą. Doktryna jest dla człowieka, a nie człowiek dla doktryny. Bóg nie dał nam teologii, żebyśmy mieli narzędzie do wygrywania sporów, tylko drogowskaz, który ma pomóc komuś znaleźć powrót do domu.

Łaska i współczucie

Kiedy patrzysz na człowieka, który cierpi, upadł, zbłądził albo po prostu już nie ma siły, wtedy sama definicja łaski nie wystarczy. Musisz tę łaskę podać mu w dłoniach. Musisz pozwolić, żeby moc Boża zaczęła działać przez twoje współczucie, pokorę i posłuszeństwo.

To nie jest rezygnacja z prawdy. To powrót do tego, jak Jezus traktował ludzi. On wiedział wszystko, rozumiał wszystko, a jednak nigdy nie zaczął od zimnej doktryny. Zaczynał od człowieka. I dopiero tam, gdzie serce było otwarte, otwierał też Pismo.

Prawda w miłości

Może dziś Bóg przypomina ci, że prawda musi być niesiona w miłości, że człowiek, który stoi przed tobą, jest ważniejszy niż twoje wygrane argumenty, że największa moc doktryny objawia się wtedy, gdy prowadzi do przemienionego życia, a nie do podniesionej brwi.

Niech Duch Święty da nam miękkie serca i moc, która naprawdę podnosi ludzi. Tylko wtedy prawda zaczyna błyszczeć najjaśniej.

Wspaniałości z Nieba

Niech dobry Bóg błogosławi Ci obficie byś był błogosławieństwem dla drugiego człowieka.