Czy Kościół powinien być areną polityki?

    Czy Kościół powinien być areną polityki?

    02.11.2026Pastor Bartłomiej Szymon Kurylas5 min czytania

    W obliczu narastających podziałów politycznych, ważne jest, by chrześcijanie pamiętali o jedności i wzajemnym szacunku. Jak nie zatracić tego, co najważniejsze?

    No i proszę. Okazuje się, że w ostatnich dniach każdy chrześcijanin powinien koniecznie zostać prawnikiem.

    I to nie byle jakim, ale specjalistą od prawa konstytucyjnego, najlepiej z gotową opinią na temat wszystkiego, co dzieje się wokół Trybunału Konstytucyjnego.

    Wystarczy kilka przeczytanych postów, parę nagrań i już jesteśmy przekonani, że doskonale wiemy, kto ma rację, kto łamie prawo, kto jest patriotą, a kto zdrajcą.

    Polaryzacji Polaków ciąg dalszy.

    Tymczasem sytuacja, z którą mamy do czynienia, jest niezwykle trudna i poważna. Nie chodzi już tylko o polityczne przepychanki, ale o funkcjonowanie państwa, zaufanie do instytucji, bezpieczeństwo obywateli i coraz głębsze podziały społeczne.

    Szczególnie poruszyło mnie krążące w sieci nagranie, przedstawiane jako moment, w którym ojciec zwraca się do swojego syna, policjanta, słowami: „Nie tak Cię wychowałem”.

    Trudno przejść obojętnie obok takich słów. Jest w nich ogromny ciężar emocjonalny. Niezależnie od tego, jak oceniamy wydarzenia, trudno nie dostrzec ludzkiego dramatu, który rozgrywa się na naszych oczach.

    Myślę również o zwykłych policjantach. O ludziach, którzy mają rodziny, dzieci, rodziców, przekonania i sumienia. O funkcjonariuszach, którzy każdego dnia wychodzą do służby, a dziś znajdują się w samym środku poważnego konfliktu politycznego i prawnego.

    To przecież nie oni tworzą politykę państwa. Nie oni piszą ustawy, rozstrzygają spory konstytucyjne czy podejmują najważniejsze decyzje polityczne. A jednak to oni stoją naprzeciw obywateli, mierzą się z ich gniewem i muszą wykonywać swoje obowiązki w sytuacji ogromnego napięcia.

    Nie oznacza to, że policjant jest zwolniony z odpowiedzialności za swoje działania. Mundur nie zwalnia ani z przestrzegania prawa, ani z obowiązku kierowania się sumieniem. Ale mundur nie odbiera również człowiekowi godności.

    I właśnie dlatego cała ta sytuacja jest tak dramatyczna.

    Najbardziej jednak niepokoi mnie to, że podziały polityczne coraz głębiej wchodzą również do Kościoła.

    Chrześcijanie zaczynają patrzeć na siebie przez pryzmat politycznych sympatii. Coraz łatwiej przychodzi nam oceniać, oskarżać i przypisywać innym złe intencje. Coraz trudniej rozmawiać ze sobą spokojnie.

    A przecież Słowo Boże uczy nas, abyśmy byli skorzy do słuchania, nieskorzy do mówienia i nieskorzy do gniewu (Jk 1:19).

    Czy naprawdę pamiętamy o tym, kiedy komentujemy kolejne wydarzenia?

    Czy nasze słowa przynoszą pokój, czy jeszcze bardziej podsycają gniew? Czy szukamy prawdy, czy jedynie argumentów potwierdzających to, w co już wierzymy?

    Być może zauważyliście, że w tym wpisie celowo nie zabieram głosu w sprawie tego, która strona politycznego konfliktu ma rację.

    Nie dlatego, że nie mam własnych poglądów. Nie dlatego, że nie interesuję się sytuacją w Polsce. I z pewnością nie dlatego, że uważam sprawy publiczne za nieistotne.

    Robię to świadomie, ponieważ jako pastor jestem przekonany, że ambona kościelna powinna być chroniona przed wykorzystywaniem jej do politycznych rozgrywek.

    Do Kościoła przychodzimy ze względu na Ewangelię Jezusa Chrystusa. Przychodzimy, aby słuchać Słowa Bożego, poznawać Boga, wzrastać w wierze, modlić się i wspólnie oddawać Mu chwałę.

    Polityka jest już niemal wszędzie. W telewizji, internecie, naszych telefonach, miejscach pracy, rodzinnych rozmowach, a nawet przy niedzielnych obiadach.

    Czy naprawdę musimy wnosić ją również na ambonę?

    Chciałbym w tym miejscu powiedzieć coś również do kaznodziejów i pastorów, którzy o tym zapomnieli.

    Bracia, zostaliśmy powołani do głoszenia Chrystusa, a nie do budowania poparcia dla którejkolwiek ze stron politycznego sporu.

    Ambona nie jest naszą prywatną mównicą. Nie została nam powierzona po to, abyśmy przekonywali ludzi do własnych sympatii partyjnych, wykorzystywali ich zaufanie do wzmacniania politycznych narracji czy oceniali ich duchowość na podstawie tego, na kogo głosują.

    To poważna odpowiedzialność.

    Kiedy pastor zaczyna przedstawiać własne poglądy polityczne tak, jakby były one stanowiskiem samego Boga, przekracza granicę, której przekraczać nie powinien.

    Kiedy kaznodzieja wykorzystuje autorytet Pisma Świętego, aby nadawać boską sankcję swoim politycznym przekonaniom, nadużywa zaufania ludzi, którym miał służyć.

    A kiedy chrześcijanie zaczynają odnosić wrażenie, że aby należeć do wspólnoty, muszą podzielać poglądy polityczne jej pastora, mamy do czynienia z poważnym problemem duszpasterskim.

    Kościół nie jest własnością żadnej partii politycznej. Chrystus nie jest patronem żadnego politycznego obozu, a Ewangelia nie potrzebuje partyjnego szyldu.

    Oczywiście nie oznacza to, że Kościół ma milczeć wobec niesprawiedliwości, kłamstwa, przemocy czy łamania Bożych przykazań. Przeciwnie. Tam, gdzie Słowo Boże przemawia jasno, kaznodzieja powinien mówić jasno, niezależnie od tego, komu się to nie spodoba.

    Ale istnieje zasadnicza różnica między wiernym głoszeniem biblijnych zasad a wykorzystywaniem ambony do rozstrzygania bieżących sporów partyjnych.

    Nie każda opinia polityczna pastora jest nauczaniem biblijnym. Nie każda jego interpretacja wydarzeń jest głosem Boga.

    I naprawdę potrzebujemy dzisiaj tej świadomości.

    Jako obywatele mamy prawo angażować się w życie publiczne, mieć własne przekonania, dyskutować, a nawet ostro krytykować decyzje polityków.

    Jednak jako uczniowie Jezusa Chrystusa musimy pamiętać, że nasza najgłębsza tożsamość nie jest zbudowana na przynależności do jakiegokolwiek obozu politycznego.

    Możemy różnić się w ocenie wydarzeń. Możemy prowadzić poważne dyskusje prawne i polityczne. Możemy stanowczo sprzeciwiać się temu, co uznajemy za niesprawiedliwe.

    Nie możemy jednak pozwolić, aby polityka zniszczyła braterską miłość, wzajemny szacunek i jedność, do której powołał nas Chrystus.

    Jedność chrześcijańska nie oznacza rezygnacji z prawdy. Pokój nie oznacza przyzwolenia na zło. Ale troska o sprawiedliwość nigdy nie daje nam prawa do pogardy wobec drugiego człowieka.

    Jezus powiedział: „Błogosławieni pokój czyniący” (Mt 5:9).

    Nie powiedział, że błogosławieni są ci, którzy najgłośniej krzyczą, najostrzej komentują albo najskuteczniej upokarzają swoich przeciwników.

    Dlatego chciałbym, abyśmy jako chrześcijanie w tym niezwykle trudnym czasie zachowali szczególną rozwagę.

    Módlmy się za Polskę. Za tych, którzy sprawują władzę. Za tych, którzy podejmują decyzje. Za policjantów i ich rodziny. Za wszystkich, którzy dzisiaj boją się o przyszłość naszego kraju.

    Módlmy się również za Kościół. Za pastorów i kaznodziejów, aby pozostali wierni swojemu powołaniu. Aby mieli odwagę głosić całą prawdę Bożego Słowa, ale również mądrość, by nie mylić tej prawdy z własnymi politycznymi przekonaniami.

    Kiedy polityczne emocje opadną, nadal będziemy musieli żyć obok siebie. Nadal będziemy sąsiadami, przyjaciółmi, rodziną, braćmi i siostrami w Chrystusie.

    Nie pozwólmy, aby politycy i ich konflikty odebrali nam to, co powinno być silniejsze od politycznych podziałów.

    A przede wszystkim nie pozwólmy, aby polityka zajęła w naszych sercach i w naszych Kościołach miejsce, które należy wyłącznie do Jezusa Chrystusa.

    Boże błogosław Polsce!

    Pastor Bartłomiej Szymon Kurylas

    Autor

    Pastor Bartłomiej Szymon Kurylas

    Nauczyciel Słowa Bożego · założyciel Wspaniałości z Nieba

    „Niech dobry Bóg błogosławi Ci obficie, byś był błogosławieństwem dla drugiego człowieka."