Czego nauczyły mnie 43 lata życia i służby
Zachęcam do odkrywania głębokich lekcji miłości i pokory, które niosą ze sobą lata służby i życia w Chrystusie.
Skończyłem 43 lata. Z tego 12 lat, od 2014 roku, jestem pastorem Kościoła Chrześcijańskiego Nowe Narodzenie w Tarnowskich Górach.
I wiecie co?
Im jestem starszy, tym mniej mam ochoty udowadniać komukolwiek, że jestem kimś wyjątkowym.
Życie nauczyło mnie, że można mieć rację i jednocześnie nie mieć miłości. Można znać Biblię, a nie rozumieć drugiego człowieka. Można mówić o Bogu pięknymi słowami, a swoim życiem zaprzeczać temu, co się głosi.
I można być pastorem przez dwanaście lat, a nadal każdego dnia uczyć się, co to właściwie znaczy być pasterzem.
Nie jestem człowiekiem bez błędów. Nigdy nie byłem.
Bywałem zbyt stanowczy. Bywałem naiwny. Czasami ufałem za bardzo, a czasami zbyt szybko oceniałem. Mam za sobą decyzje, które podjąłbym ponownie, i takie, które dzisiaj podjąłbym zupełnie inaczej.
Ale jednej rzeczy nie żałuję.
Że poświęciłem te lata ludziom i głoszeniu Ewangelii.
Przez te dwanaście lat zrozumiałem coś, czego nie nauczy cię żadne seminarium teologiczne.
Że ludzie nie są projektami do naprawienia.
Że za każdym uśmiechem może kryć się historia, której nie znasz.
Że czasami więcej znaczy usiąść obok człowieka i go wysłuchać, niż wygłosić mu kolejne kazanie.
I że prawdziwa miłość nie polega na mówieniu ludziom wyłącznie tego, co chcą usłyszeć. Czasami trzeba powiedzieć prawdę, nawet jeśli jest niewygodna. Ale trzeba też umieć powiedzieć ją tak, żeby człowiek wiedział, że nie jest naszym wrogiem.
Przestałem też wierzyć, że wszystkich da się zatrzymać.
Niektórzy ludzie przychodzą. Inni odchodzą. Niektórzy zostają na lata. Z jednymi budujesz relacje, które przetrwają najtrudniejsze chwile. Z innymi wasze drogi po prostu się rozchodzą.
I trzeba nauczyć się z tym żyć.
Nie muszę być lubiany przez wszystkich. Nie muszę wszystkim odpowiadać. Nie muszę wygrywać każdej dyskusji.
Ale chcę być wierny temu, do czego zostałem powołany.
Dzisiaj, mając 43 lata, nie marzę o tym, żeby zbudować sobie wielkie nazwisko.
Marzę o tym, żeby nie zmarnować życia na rzeczy, które ostatecznie nie mają znaczenia.
Żeby być lepszym człowiekiem niż wczoraj. Mądrzejszym pastorem. Wierniejszym uczniem Chrystusa.
Żeby nigdy nie pomylić służby Bogu z budowaniem własnego ego.
I żeby za kolejne dwanaście lat móc spojrzeć wstecz ze świadomością, że mimo wszystkich słabości nie zgubiłem tego, co najważniejsze.
Wiecie, co jest chyba największą lekcją tych 43 lat?
Że życie nie polega na tym, żeby wszyscy zapamiętali, kim byłeś. Chodzi o to, żeby twoje życie miało znaczenie dla ludzi, których Bóg postawił na twojej drodze.
A jeśli przez te dwanaście lat ktokolwiek dzięki mojej służbie lepiej poznał Chrystusa, odnalazł nadzieję, zrozumiał Ewangelię albo zdecydował się wrócić do Boga, to te lata nie poszły na marne.
Bo ostatecznie nie chodzi o mnie.
Nigdy nie chodziło.
Chodzi o Chrystusa.
I tego chcę się trzymać przez wszystkie lata, które jeszcze przede mną.

Autor
Pastor Bartłomiej Szymon Kurylas
Nauczyciel Słowa Bożego · założyciel Wspaniałości z Nieba
„Niech dobry Bóg błogosławi Ci obficie, byś był błogosławieństwem dla drugiego człowieka."